Quæ cum Balbus dixisset, tum adridens Cotta, “Sero,” inquit, “mihi, Balbe, præcipis, quid defendam. Ego enim te disputante, quid contra dicerem, mecum ipse meditabar neque tam refellendi tui causa quam ea, quæ minus intellegebam, requirendi. Cum autem suo cuique iudicio sit utendum, difficile factu est me id sentire, quod tu velis.”
Hic Velleius, “Nescis,” inquit, “quanta cum expectatione, Cotta, sim te auditurus. Iucundus enim Balbo nostro sermo tuus contra Epicurum fuit; præbebo igitur ego me tibi vicissim attentum contra Stoicos auditorem. Spero enim te, ut soles, bene paratum venire.”
Tum Cotta, “Sic mehercule,” inquit, “Vellei; neque enim mihi par ratio cum Lucilio est, ac tecum fuit.” “Qui tandem?” inquit ille. “Quia mihi videtur Epicurus vester de dis immortalibus non magnopere pugnare: tantummodo negare deos esse non audet, ne quid invidiæ subeat aut criminis; cum vero deos nihil agere, nihil curare confirmat membrisque humanis esse præditos, sed eorum membrorum usum nullum habere, ludere videtur satisque putare, si dixerit esse quandam beatam naturam et æternam.
A Balbo autem animadvertisti, credo, quam multa dicta sint quamque, etiamsi minus vera, tamen apta inter se et cohærentia. Itaque cogito, ut dixi, non tam refellere eius orationem quam ea, quæ minus intellexi, requirere. Quare, Balbe, tibi permitto, responderene mihi malis de singulis rebus quærenti ex te ea, quæ parum accepi, an universam audire orationem meam.“ Tum Balbus: ”Ego vero, si quid explanari tibi voles, respondere malo; sin me interrogare non tam intellegendi causa quam refellendi, utrum voles, faciam, vel ad singula, quæ requires, statim respondebo vel, cum peroraris, ad omnia.“
Tum Cotta, “Optime,” inquit; “quam ob rem sic agamus, ut nos ipsa ducit oratio. Sed antequam de re, pauca de me. Non enim mediocriter moveor auctoritate tua, Balbe, orationeque ea, quæ me in perorando cohortabatur, ut meminissem me et Cottam esse et pontificem; quod eo, credo, valebat, ut opiniones, quas a maioribus accepimus de dis immortalibus, sacra, cærimonias religionesque defenderem. Ego vero eas defendam semper semperque defendi nec me ex ea opinione, quam a maioribus accepi de cultu deorum inmortalium, ullius umquam oratio aut docti aut indocti movebit. Sed cum de religione agitur, Ti. Coruncanium, P. Scipionem, P. Scævolam pontifices maximos, non Zenonem aut Cleanthen aut Chrysippum sequor habeoque C. Lælium augurem eundemque sapientem, quem potius audiam dicentem de religione in illa oratione nobili quam quemquam principem Stoicorum. Cumque omnis populi Romani religio in sacra et in auspicia divisa sit, tertium adiunctum sit, si quid prædictionis causa ex portentis et monstris Sibyllæ interpretes haruspicesve monuerunt, harum ego religionum nullam umquam contemnendam putavi mihique ita persuasi, Romulum auspiciis, Numam sacris constitutis fundamenta iecisse nostræ civitatis, quæ numquam profecto sine summa placatione deorum inmortalium tanta esse potuisset.
Habes, Balbe, quid Cotta, quid pontifex sentiat; fac nunc ego intellegam, tu quid sentias; a te enim philosopho rationem accipere debeo religionis, maioribus autem nostris etiam nulla ratione reddita credere.“ Tum Balbus, ”Quam igitur a me rationem,“ inquit, ”Cotta, desideras?“ Et ille, ”Quadripertita,“ inquit, ”fuit divisio tua, primum ut velles docere deos esse, deinde quales essent, tum ab is mundum regi, postremo consulere eos rebus humanis. Hæc, si recte memini, partitio fuit.“ ”Rectissume,“ inquit Balbus; ”sed expecto, quid requiras.“
Tum Cotta, “Primum quidque videamus,” inquit, “et si id est primum, quod inter omnis nisi admodum impios convenit, mihi quidem ex animo exuri non potest, esse deos, id tamen ipsum, quod mihi persuasum est auctoritate maiorum, cur ita sit, nihil tu me doces.” “Quid est,” inquit Balbus, “si tibi persuasum est, cur a me velis discere?” Tum Cotta, “Quia sic adgredior,” inquit, “ad hanc disputationem, quasi nihil umquam audierim de dis immortalibus, nihil cogitaverim; rudem me et integrum discipulum accipe et ea, quæ requiro, doce.”
“Dic igitur,” inquit, “quid requiras.” “Egone, primum illud, cur, quom istam partem ne egere quidem oratione dixisses, quod esset perspicuum et inter omnis constaret deos esse, de eo ipso tam multa dixeris.” “Quia te quoque,” inquit, “animadverti, Cotta, sæpe, cum in foro diceres, quam plurimis posses argumentis onerare iudicem, si modo eam facultatem tibi daret causa. Atque hoc idem et philosophi faciunt et ego, ut potui, feci. Tu autem quod quæris, similiter facis, ac si me roges, cur te duobus contuear oculis et non altero coniveam, cum idem uno adsequi possim.”
Tum Cotta, “Quam simile istud sit,” inquit, “tu videris. Nam ego neque in causis, si quid est evidens, de quo inter omnis conveniat, argumentari soleo — perspicuitas enim argumentatione elevatur — nec, si id facerem in causis forensibus, idem facerem in hac suptilitate sermonis. Cur coniveres autem altero oculo, causa non esset, cum idem optutus esset amborum et cum rerum natura, quam tu sapientem esse vis, duo lumina ab animo ad oculos perforata nos habere voluisset. Sed quia non confidebas tam esse id perspicuum, quam tu velis, propterea multis argumentis deos esse docere voluisti. Mihi enim unum sat erat, ita nobis maioris nostros tradidisse. Sed tu auctoritates contemnis, ratione pugnas; patere igitur rationem meam cum tua ratione contendere. Adfers hæc omnia argumenta, cur dii sint, remque mea sententia minime dubiam argumentando dubiam facis; mandavi enim memoriæ non numerum solum, sed etiam ordinem argumentorum tuorum. Primum fuit, cum cælum suspexissemus, statim nos intellegere esse aliquod numen, quo hæc regantur. Ex hoc illud etiam: ”Aspice hoc sublime candens, quem invocant omnes Iovem,“ quasi vero quisquam nostrum istum potius quam Capitolinum Iovem appellet aut hoc perspicuum sit constetque inter omnes, eos esse deos, quos tibi Velleius multique præterea ne animantis quidem esse concedant. Grave etiam argumentum tibi videbatur, quod opinio de dis inmortalibus et omnium esset et cottidie cresceret: placet igitur tantas res opinione stultorum iudicari, vobis præsertim, qui illos insanos esse dicatis? ”At enim præsentis videmus deos, ut apud Regillum Postumius, in Salaria Vatinius,“ — nescio quid etiam de Locrorum apud Sagram prœlio. Quos igitur tu Tyndaridas appellabas, id est homines homine natos, et quos Homerus, qui recens ab illorum ætate fuit, sepultos esse dicit Lacedæmone, eos tu cum cantheriis albis nullis calonibus obviam Vatinio venisse existimas et victoriam populi Romani Vatinio potius homini rustico quam M. Catoni, qui tum erat princeps, nuntiavisse? Ergo et illud in silice, quod hodie apparet apud Regillum, tamquam vestigium ungulæ Castoris equi credis esse?
Nonne mavis illud credere, quod probari potest, animos præclarorum hominum, quales isti Tyndaridæ fuerunt, divinos esse et æternos quam eos, qui semel cremati essent, equitare et in acie pugnare potuisse. Aut si hoc fieri potuisse dicis, doceas oportet, quomodo, nec fabellas aniles proferas.“
Tum Lucilius, “An tibi,” inquit, “fabellæ videntur? Nonne ab A. Postumio ædem Castori et Polluci in foro dedicatam, nonne senatus consultum de Vatinio vides? Nam de Sagra Græcorum etiam est volgare proverbium, qui quæ adfirmant certiora esse dicunt quam illa, quæ apud Sagram. His igitur auctoribus nonne debes moveri?” Tum Cotta “Rumoribus,” inquit, “mecum pugnas, Balbe; ego autem a te rationes requiro...”
Fati necessitate secuntur, quæ futura sunt; effugere enim nemo id potest, quod futurum est. Sæpe autem ne utile quidem est scire, quid futurum sit; miserum est enim nihil proficientem angi nec habere ne spei quidem extremum et tamen commune solacium; præsertim cum vos idem fato fieri dicatis omnia, quod autem semper ex omni æternitate verum fuerit, id esse fatum: quid igitur iuvat aut quid adfert ad cavendum scire aliquid futurum, cum id certe futurum sit? Unde porro ista divinatio, quis invenit fissum iecoris, quis cornicis cantum notavit, quis sortis? Quibus ego credo nec possum Atti quem commemorabas, lituum contemnere; sed qui ista intellecta sint a philosophis, debeo discere, præsertim cum plurimis de rebus divini isti mentiantur.
“At medici quoque,” — ita enim dicebas — “sæpe falluntur.” Quid simile medicina, cuius ego rationem video, et divinatio, quæ unde oriatur non intellego? Tu autem etiam Deciorum devotionibus placatos deos esse censes. Quæ fuit eorum tanta iniquitas, ut placari populo Romano non possent nisi viri tales occidissent? Consilium illud imperatorium,“ fuit, quod Græci strategema appellant, sed eorum imperatorum, qui patriæ consulerent, vitæ non parcerent; rebantur enim fore, ut exercitus imperatorem equo incitato se in hostem inmittentem persequeretur, id quod evenit. Nam Fauni vocem equidem numquam audivi; tibi, si audivisse te dicis, credam, etsi, Faunus omnino quid sit, nescio. Non igitur adhuc, quantum quidem in te est, Balbe, intellego deos esse; quos equidem credo esse, sed nil docent Stoici.
Nam Cleanthes, ut dicebas, quattuor modis informatas in animis hominum putat deorum esse notiones. Unus is modus est, de quo satis dixi, qui est susceptus ex præsensione rerum futurarum; alter ex perturbationibus tempestatum et reliquis motibus; tertius ex commoditate rerum, quas percipimus, et copia; quartus ex astrorum ordine cælique constantia. De præsensione diximus. De perturbationibus cælestibus et maritimis et terrenis non possumus dicere, cum ea fiant, non esse multos, qui illa metuant et a dis inmortalibus fieri existument; sed non id quæritur, sintne aliqui, qui deos esse putent: di utrum sint necne sint, quæritur. Nam reliquæ causæ, quas Cleanthes adfert, quarum una est de commodorum, quæ capimus, copia, altera de temporum ordine cælique constantia, tum tractabuntur a nobis, cum disputabimus de providentia deorum, de qua plurima a te, Balbe, dicta sunt; eodemque illa etiam differemus, quod Chrysippum dicere aiebas, quoniam esset aliquid in rerum natura, quod ab homine effici non posset, esse aliquid homine melius, quæque in domo pulchra cum pulchritudine mundi comparabas, et cum totius mundi convenientiam consensumque adferebas; Zenonisque brevis et acutulas confusiones in eam partem sermonis, quam modo dixi, differemus; eodemque tempore illa omnia, quæ a te physice dicta sunt de vi ignea deque eo calore, ex quo omnia generari dicebas, loco suo quærentur; omniaque, quæ a te nudius tertius dicta sunt, cum docere velles deos esse, quare et mundus universus et sol et luna et stellæ sensum ac mentem haberent, in idem tempus reservabo.
A te autem idem illud etiam atque etiam quæram, quibus rationibus tibi persuadeas deos esse.“ Tum Balbus: ”Equidem attulisse rationes mihi videor, sed eas tu ita refellis, ut, cum me interrogaturus esse videare et ego me ad respondendum compararim, repente avertas orationem nec des respondendi locum. Itaque maximæ res tacitæ præterierunt, de divinatione, de fato, quibus de quæstionibus tu quidem strictim, nostri autem multa solent dicere, sed ab hac ea quæstione, quæ nunc in manibus est, separantur; quare, si videtur, noli agere confuse, ut hoc explicemus, hac disputatione quod quæritur.“
“Optime,” inquit Cotta.“Itaque quoniam quattuor in partes totam quæstionem divisisti de primaque diximus, consideremus secundam; quæ mihi talis videtur fuisse, ut, cum ostendere velles, quales di essent, ostenderes nullos esse. A consuetudine oculorum animum abducere difficillimum dicebas, sed, cum deo nihil præstantius esset, non dubitabas, quin mundus esset deus, quo nihil in rerum natura melius esset: modo possemus eum animantem cogitare vel potius ut cetera oculis, sic animo hoc cernere.
Sed cum mundo negas quicquam esse melius, quid dicis melius? Si pulchrius, adsentior; si aptius ad utilitates nostras, id quoque adsentior; sin autem id dicis, nihil esse mundo sapientius, nullo modo prorsus adsentior, non quod difficile sit mentem ab oculis sevocare, sed quo magis sevoco, eo minus id, quod tu vis, possum mente comprendere. “Nihil est mundo melius in rerum natura.” Ne in terris quidem urbe nostra; num igitur idcirco in urbe esse rationem, cogitationem, mentem putas aut, quoniam non sit, num idcirco existimas formicam anteponendam esse huic pulcherrimæ urbi, quod in urbe sensus sit nullus, in formica non modo sensus, sed etiam mens, ratio, memoria? Videre oportet, Balbe, quid tibi concedatur, non te ipsum, quod velis, sumere.
Istum enim locum totum ilIa vetus Zenonis brevis et, ut tibi videbatur, acuta conclusio dilatavit. Zeno enim ita concludit: “Quod ratione utitur, id melius est quam id, quod ratione non utitur; nihil autem mundo melius; ratione igitur mundus utitur.”
Hoc si placet, iam efficies, ut mundus optime librum legere videatur; Zenonis enim vestigiis hoc modo rationem poteris concludere: “Quod litteratum est, id est melius, quam quod non est litteratum; nihil autem mundo melius; litteratus igitur est mundus,” —isto modo etiam disertus et quidem mathematicus, musicus, omni denique doctrina eruditus, postremo philosophus erit mundus. Sæpe dixisti nihil fieri sine deo nec ullam vim esse naturæ, ut sui dissimilia posset effingere: concedam non modo animantem et sapientem esse mundum, sed fidicinem etiam et tubicinem, quoniam earum quoque artium homines ex eo procreantur? Nihil igitur adfert pater iste Stoicorum, quare mundum ratione uti putemus, nec cur animantem quidem esse. Non est igitur mundus deus; et tamen nihil est eo melius: nihil est enim eo pulchrius, nihil salutarius nobis, nihil ornatius aspectu motuque constantius. Quod si mundus universus non est deus, ne stellæ quidem, quas tu innumerabilis in deorum numero reponebas. Quarum te cursus æquabiles æternique delectabant, nec mehercule iniuria, sunt enim admirabili incredibilique constantia.
Sed non omnia, Balbe, quæ cursus certos et constantis habent, ea deo potius tribuenda sunt quam naturæ. Quid Chalcidico Euripo in motu identidem reciprocando putas fieri posse constantius, quid freto Siciliensi, quid Oceani fervore illis in locis, “Europam Libyamque rapax ubi dividit unda,”? Quid æstus maritimi vel Hispanienses vel britannici eorumque certis temporibus vel accessus vel recessus sine deo fieri nonne possunt? Vide, quæso, si omnis motus omniaque, quæ certis temporibus ordinem suum conservant, divina dicimus, ne tertianas quoque febres et quartanas divinas esse dicendum sit; quarum reversione et motu quid potest esse constantius? Sed omnium talium rerum ratio reddenda est; quod vos cum facere non potestis, tamquam in aram confugitis ad deum. Et Chrysippus tibi acute dicere videbatur, homo sine dubio versutus et callidus — versutos eos appello, quorum celeriter mens versatur, callidos autem, quorum tamquam manus opere, sic animus usu concalluit —; is igitur, “Si aliquid est,”, inquit, “quod homo efficere non possit, qui id efficit, melior est homine; homo autem hæc, quæ in mundo sunt, efficere non potest; qui potuit igitur, is præstat homini; homini autem præstare quis possit nisi deus; est igitur deus,”. Hæc omnia in eodem, quo illa Zenonis, errore versantur.
Quid enim sit melius, quid præstabilius, quid inter naturam et rationem intersit, non distinguitur. Idemque, si dei non sint, negat esse in omni natura quicquam homine melius; id autem putare quemquam hominem, nihil homine esse melius, summæ adrogantiæ censet esse. Sit sane adrogantis pluris se putare quam mundum; at illud non modo non adrogantis, sed potius prudentis, intellegere se habere sensum et rationem, hæc eadem Orionem et Caniculam non habere. Et, “Si domus pulchra sit, intellegamus eam dominis,”, inquit, “ædificatam esse, non muribus; sic igitur mundum deorum domum existimare debemus,”. Ita prorsus existimarem, si illum ædificatum, non, quemadmodum docebo, a natura conformatum putarem.
At enim quærit apud Xenophontem Socrates, unde animum arripuerimus, si nullus fuerit in mundo. Et ego quæro, unde orationem, unde numeros, unde cantus; nisi vero loqui solem cum luna putamus, cum propius accesserit, aut ad harmoniam canere mundum, ut Pythagoras existimat. Naturæ ista sunt, Balbe, naturæ non artificiose ambulantis, ut ait Zeno — quod quidem quale sit, iam videbimus — sed omnia cientis et agitantis motibus et mutationibus suis.
Itaque illa mihi placebat oratio de convenientia consensuque naturæ, quam quasi cognatione continuatam conspirare dicebas; illud non probabam, quod negabas id accidere potuisse, nisi ea uno divino spiritu contineretur. Illa vero cohæret et permanet naturæ viribus, non deorum, estque in ea iste quasi consensus, quam synpatheian Græci vocant; sed ea, quo sua sponte maior est, eo minus divina ratione fieri existimanda est.
Illa autem, quæ Carneades adferebat, quemadmodum dissolvitis? Si nullum corpus inmortale sit, nullum esse corpus sempiternum: corpus autem inmortale nullum esse, ne individuum quidem nec, quod dirimi distrahive non possit; cumque omne animal patibilem naturam habeat, nullum est eorum, quod effugiat accipiendi aliquid extrinsecus, id est quasi ferendi et patiendi necessitatem, et si omne animal tale est, inmortale nullum est. Ergo itidem, si omne animal secari ac dividi potest, nullum est eorum individuum, nullum æternum; atqui omne animal ad accipiendam vim externam et ferundam paratum est; mortale igitur omne animal et dissolubile et dividuum sit necesse est.
Ut enim, si omnis cera commutabilis esset, nihil esset cereum, quod commutari non posset, item nihil argenteum, nihil æneum, si commutabilis esset natura argenti et æris similiter igitur, si omnia, quæ sunt, e quibusdam rebus constant, et si ea, e quibus cuncta constant, mutabilia sunt, nullum corpus esse potest non mutabile; mutabilia autem sunt illa, ex quibus omnia constant, ut vobis videtur; omne igitur corpus mutabile est. At si esset corpus aliquod immortale, non esset omne mutabile; ita efficitur, ut omne corpus mortale sit. Etenim omne corpus aut aqua aut ær aut ignis aut terra est aut id, quod est concretum ex iis aut ex aliqua parte eorum. Horum autem nihil est, quin intereat; nam et terrenum omne dividitur, et humor ita mollis est, ut facile premi conlidique possit; ignis vero et ær omni pulsu facillime pellitur naturaque cedens est maxume et dissupabilis. Prætereaque omnia hæc tum intereunt, cum in naturam aliam convertuntur; quod fit, cum terra in aquam se vertit et cum ex aqua oritur ær, ex ære æther, cumque eadem vicissim retro commeant. Quod si ita est, ut ea intereant, e quibus constet omne animal, nullum est animal sempiternum.
Et ut hæc omittamus, tamen animal nullum inveniri potest, quod neque natum umquam sit et semper sit futurum. Omne enim animal sensus habet; sentit igitur et calida et frigida et dulcia et amara nec potest ullo sensu iocunda accipere, non accipere contraria; si igitur voluptatis sensum capit, doloris etiam capit; quod autem dolorem accipit, id accipiat etiam interitum necesse est; omne igitur animal confitendum est esse mortale.
Præterea, si quid est, quod nec voluptatem sentiat nec dolorem, id animal esse non potest; sin autem, quod animal est, id illa necesse est sentiat, et, quod ea sentiat, non potest esse æternum; et omne animal sentit; nullum igitur animal æternum est. Præterea nullum potest esse animal, in quo non et adpetitio sit et declinatio naturalis. Adpetuntur autem, quæ secundum naturam sunt, declinantur contraria; et omne animal adpetit quædam et fugit a quibusdam; quod autem refugit, id contra naturam est, et quod est contra naturam, id habet vim interemendi. Omne ergo animal intereat necesse est.
Innumerabilia sunt, ex quibus effici cogique possit nihil esse, quod sensum habeat, quin id intereat; etenim ea ipsa, quæ sentiuntur, ut frigus, ut calor, ut voluptas, ut dolor, ut cetera, cum amplificata sunt, interimunt; nec ullum animal est sine sensu; nullum igitur animal æternum est. Etenim aut simplex est natura animantis, ut vel terrena sit vel ignea vel animalis vel umida, quod quale sit ne intellegi quidem potest, aut concretum ex pluribus naturis, quarum suum quæque locum habeat, quo naturæ vi feratur, alia infimum, alia summum, alia medium. Hæc ad quoddam tempus cohærere possunt, semper autem nullo modo possunt; necessest enim in suum quæque locum natura rapiatur. Nullum igitur animal est sempiternum.
Sed omnia vestri, Balbe, solent ad igneam vim referre Heraclitum, ut opinor, sequentes, quem ipsum non omnes interpretantur uno modo; quem, quoniam, quid diceret, intellegi noluit, omittamus; vos autem ita dicitis, omnem vim esse ignem, itaque et animantis, cum calor defecerit, tum interire, et in omni natura rerum id vivere, id vigere, quod caleat. Ego autem non intellego, quomodo calore extincto corpora intereant, non intereant umore aut spiritu amisso, præsertim cum intereant etiam nimio calore.
Quamobrem id quidem commune est de calido; verum tamen videamus exitum. Ita voltis, opinor, nihil esse animal intrinsecus in natura atque mundo præter ignem: qui magis quam præter animam, unde animantium quoque constet animus, ex quo animal dicitur? Quomodo autem hoc, quasi concedatur, sumitis, nihil esse animum nisi ignem; probabilius enim videtur tale quiddam esse animum, ut sit ex igni atque anima temperatum. “Quodsi ignis ex sese ipse animal est nulla se alia admiscente natura, quoniam is, cum inest in corporibus nostris, efficit, ut sentiamus, non potest ipse esse sine sensu.” Rursus eadem dici possunt: quidquid est enim, quod sensum habeat, id necesse est sentiat et voluptatem et dolorem, ad quem autem dolor veniat, ad eundem etiam interitum venire. Ita fit, ut ne ignem quidem efficere possitis æternum.
Quid enim? Non eisdem vobis placet omnem ignem pastus indigere nec permanere ullo modo posse, nisi alatur, ali autem solem, lunam, reliqua astra aquis, alia dulcibus, alia marinis; eamque causam Cleanthes adfert, cur se sol referat nec longius progrediatur solstitiali orbi itemque brumali, ne longius discedat a cibo. Hoc totum quale sit, mox; nunc autem concludatur illud: quod interire possit, id æternum non esse natura; ignem autem interiturum esse, nisi alatur; non esse igitur natura ignem sempiternum.
Qualem autem deum intellegere nos possumus nulla virtute præditum? Quid enim? Prudentiamne deo tribuemus, quæ constat ex scientia rerum bonarum et malarum et nec bonarum nec malarum? Cui mali nihil est nec esse potest, quid huic opus est dilectu bonorum et malorum, quid autem ratione, quid intellegentia; quibus utimur ad eam rem, ut apertis obscura adsequamur; at opscurum deo nihil potest esse. Nam iustitia, quæ suum cuique distribuit, quid pertinet ad deos; hominum enim societas et communitas, ut vos dicitis, iustitiam procreavit. Temperantia autem constat ex prætermittendis voluptatibus corporis: cui si locus in cælo est, est etiam voluptatibus. Nam fortis deus intellegi qui potest, in dolore an in labore an in periculo: quorum deum nihil adtingit.
Nec ratione igitur utentem nec virtute ulla præditum deum intellegere qui possumus? Nec vero volgi atque imperitorum inscitiam despicere possum, cum ea considero, quæ dicuntur a Stoicis. Sunt enim illa imperitorum: piscem Syri venerantur, omne fere genus bestiarum Ægyptii consecraverunt; iam vero in Græcia multos habent ex hominibus deos, Alabandum Alabandis, Tenedi Tenen, Leucotheam, quæ fuit Ino, et eius Palæmonem filium cuncta Græcia — Herculem, Æsculapium, Tyndaridas, Romulum nostrum aliosque compluris, quos quasi novos et adscripticios cives in cælum receptos putant.
Hæc igitur indocti; quid vos philosophi, qui meliora? Omitto illa, sunt enim præclara: sit sane deus ipse mundus. Hoc credo illud esse, “sublime candens, quem invocant omnes Iovem,”. Quare igitur pluris adiungimus deos? Quanta autem est eorum multitudo: mihi quidem sane multi videntur; singulas enim stellas numeras deos eosque aut beluarum nomine appellas, ut Capram, ut Nepam, ut Taurum, ut Leonem, aut rerum inanimarum, ut Argo, ut Aram, ut Coronam.
Sed ut hæc concedantur, reliqua qui tandem non modo concedi, sed omnino intellegi possunt? Cum fruges Cererem, vinum Liberum dicimus, genere nos quidem sermonis utimur usitato, sed ecquem tam amentem esse putas, qui illud, quo vescatur, deum credat esse? Nam quos ab hominibus pervenisse dicis ad deos, tu reddes rationem, quemadmodum id fieri potuerit aut cur fieri desierit, et ego discam libenter; quomodo nunc quidem est, non video, quo pacto ille, cui, “in monte Œtæo inlatæ lampades,” fuerint, ut ait Accius, “in domum æternam patris,” ex illo ardore pervenerit; quem tamen Homerus apud inferos conveniri facit ab Ulixe sicut ceteros, qui excesserant vita.
Quamquam quem potissimum Herculem colamus, scire sane velim; pluris enim tradunt nobis ii, qui interiores scrutantur et reconditas litteras, antiquissimum Iove natum — sed item Iove antiquissimo, nam Ioves quoque pluris in priscis Græcorum litteris invenimus: ex eo igitur et Lysithœ est is Hercules, quem concertavisse cum Apolline de tripode accepimus. Alter traditur Nilo natus Ægyptius, quem aiunt Phrygias litteras conscripsisse. Tertius est ex Idæis Digitis; cui inferias adferunt Cretes. Quartus Iovis est et Asteriæ, Latonæ sororis, qui Tyri maxime colitur, cuius Carthaginem filiam ferunt; quintus in India, qui Belus dicitur, sextus hic ex Alcmena, quem Iuppiter genuit, sed tertius Iuppiter, quoniam, ut iam docebo, pluris Ioves etiam accepimus.
Quando enim me in hunc locum deduxit oratio, docebo meliora me didicisse de colendis dis inmortalibus iure pontificio et more maiorum capedunculis his, quas Numa nobis reliquit, de quibus in illa aureola oratiuncula dicit Lælius, quam rationibus Stoicorum. Si enim vos sequar, dic, quid ei respondeam, qui me sic roget: “Si di sunt, suntne etiam Nymphæ deæ? Si Nymphæ, Panisci etiam et Satyri; hi autem non sunt; ne Nymphæ quidem igitur. At earum templa sunt publice vota et dedicata. Ne ceteri quidem ergo di, quorum templa sunt dedicata. Age porro: Iovem et Neptunum deum numeras; ergo etiam Orcus frater eorum deus, et illi, qui fluere apud inferos dicuntur, Acheron, Cocytus, Pyriphlegethon; tum Charon, tum Cerberus di putandi.
At id quidem repudiandum; ne Orcus quidem igitur; quid dicitis ergo de fratribus?“ Hæc Carneades aiebat, non ut deos tolleret — quid enim philosopho minus conveniens — sed ut Stoicos nihil de dis explicare convinceret; itaque insequebatur: ”Quid enim,“, aiebat, ”si hi fratres sunt in numero deorum, num de patre eorum Saturno negari potest, quem volgo maxime colunt ad occidentem? Qui si est deus, patrem quoque eius Cælum esse deum confitendum est. Quod si ita est, Cæli quoque parentes di habendi sunt Æther et Dies eorumque fratres et sorores, qui a genealogis antiquis sic nominantur — Amor, Dolus, Metus, Labor, Invidentia, Fatum, Senectus, Mors, Tenebræ, Miseria, Querella, Gratia, Fraus, Pertinacia, Parcæ, Hesperides, Somnia; quos omnis Erebo et Nocte natos ferunt. Aut igitur hæc monstra probanda sunt aut prima illa tollenda.
Quid Apollinem, Volcanum, Mercurium, ceteros deos esse dices, de Hercule, Æsculapio, Libero, Castore, Polluce dubitabis? At hi quidem coluntur æque atque illi, apud quosdam etiam multo magis. Ergo hi dei sunt habendi mortalibus nati matribus. Quid Aristæus, qui olivæ dicitur inventor, Apollinis filius, Theseus, qui Neptuni, reliqui, quorum patres di, non erunt in deorum numero? Quid quorum matres? Opinor etiam magis; ut enim iure civili, qui est matre libera, liber est, item iure naturæ, qui dea matre est, deus sit necesse est. Itaque Achillem Astypalenses insulani sanctissume colunt; qui si deus est, et Orpheus et Rhesus di sunt, Musa matre nati; nisi forte maritumæ nuptiæ terrenis anteponuntur. Si hi di non sunt, quia nusquam coluntur, quomodo illi sunt?“
Vide igitur, ne virtutibus hominum isti honores habeantur, non immortalitatibus; quod tu quoque, Balbe, visus es dicere. Quomodo autem potes, si Latonam deam putas, Hecatam non putare, quæ matre Asteria est sorore Latonæ? An hæc quoque dea est? vidimus enim eius aras delubraque in Græcia. Sin hæc dea est, cur non Eumenides? Quæ si deæ sunt, quarum et Athenis fanumst et apud nos, ut ego interpretor, lucus Furinæ, Furiæ deæ sunt, speculatrices, credo, et vindices facinorum et sceleris.
Quodsi tales dei sunt, ut rebus humanis intersint, Natio quoque dea putanda est, cui, cum fana circumimus in agro Ardeati, rem divinam facere solemus; quæ quia partus matronarum tueatur, a nascentibus Natio nominata est. Ea si dea est, di omnes illi, qui commemorabantur a te, Honos, Fides, Mens, Concordia, ergo etiam Spes, Moneta omniaque, quæ cogitatione nobismet ipsis possumus fingere. Quod si verisimile non est, ne illud quidem est, hæc unde fluxerunt. Quid autem dicis, si di sunt illi, quos colimus et accepimus, cur non eodem in genere Serapim Isimque numeremus? Quod si facimus, cur barbarorum deos repudiemus? Boves igitur et equos, ibis, accipitres, aspidas, crocodilos, pisces, canes, lupos, fælis, multas præterea beluas in deorum numerum reponemus. Quæ si reiciamus, illa quoque, unde hæc nata sunt, reiciemus.
Quid deinde, Ino dea ducetur et Leukothea a Græcis, a nobis Matuta dicetur, cum sit Cadmi filia, Circe autem er Pasiphæ et Æeta e Perseide Oceani filia natæ patre Sole in deorum numero non habebuntur? Quamquam Circen quoque coloni nostri Cercienses religiose colunt. Ergo hanc deam ducis: quid Medeæ respondebis, quæ duobus dis avis, Sole et Oceano, Æeta patre, matre Idyia procreata est, quid huius Absyrto fratri — qui est apud Pacuvium Ægialeus, sed illud nomen veterum litteris usitatius —? Qui si di non sunt, vereor, quid agat Ino; hæc enim omnia ex eodem fonte fluxerunt.
An Amphiaraus erit deus et Trophonius? Nostri quidem publicani, cum essent agri in Bœotia deorum inmortalium excepti lege censoria, negabant inmortalis esse ullos, qui aliquando homines fuissent. Sed si sunt hi di, est certe Erectheus, cuius Athenis et delubrum vidimus et sacerdotem. Quem si deum facimus, quid aut de Codro dubitare possumus aut de ceteris, qui pugnantes pro patriæ libertate ceciderunt? Quod si probabile non est, ne illa quidem superiora, unde hæc manant, probanda sunt.
Atque in plerisque civitatibus intellegi potest augendæ virtutis gratia, quo libentius rei publicæ causa periculum adiret optimus quisque, virorum fortium memoriam honore deorum immortalium consecratam. Ob eam enim ipsam causam Erectheus Athenis filiæque eius in numero deorum sunt, itemque [Leonaticum est delubrum Athenis, quod Leokorion nominatur. Alabandenses quidem sanctius Alabandum colunt, a quo est urbs illa condita, quam quemquam nobilium deorum; apud quos non inurbane Stratonicus ut multa, cum quidam ei molestus Alabandum deum esse confirmaret, Herculem negaret, “ergo,”, inquit, “mihi Alabandus, tibi Hercules sit iratus,”.
Illa autem, Balbe, quæ tu a cælo astrisque ducebas, quam longe serpant, non vides: solem deum esse lunamque, quorum alterum Apollinem Græci, alteram Dianam putant. Quod si luna dea est, ergo etiam Lucifer ceteræque errantes numerum deorum optinebunt; igitur etiam inerrantes. Cur autem arci species non in deorum numero reponatur; est enim pulcher et ob eam speciem, quia causam habeat admirabilem, Thaumante dicitur Iris esse nata. Cuius si divina natura est, quid facies nubibus; arcus enim ipse e nubibus efficitur quodam modo coloratis; quarum una etiam Centauros peperisse dicitur. Quod si nubes retuleris in deos, referendæ certe erunt tempestates, quæ populi Romani ritibus consecratæ sunt. Ergo imbres, nimbi, procellæ, turbines dei putandi; nostri quidem duces mare ingredientes inmolare hostiam fluctibus consuerunt.
Iam si est Ceres a gerendo — ita enim dicebas — terra ipsa dea est et ita habetur; quæ est enim alia Tellus; sin terra, mare etiam, quem Neptunum esse dicebas; ergo et flumina et fontes. Itaque et Fontis delubrum Masso ex Corsica dedicavit, et in augurum precatione Tiberinum, Spinonem, Anemonem, Nodinum, alia propinquorum fluminum nomina videmus. Ergo hoc aut in inmensum serpet aut nihil horum recipiemus; nec ilIa infinita ratio superstitionis probabitur; nihil ergo horum probandum est.
Dicamus igitur, Balbe, oportet contra illos etiam, qui hos deos ex hominum genere in cælum translatos non re, sed opinione esse dicunt, quos auguste omnes sancteque veneramur. Principio Ioves tres numerant ii, qui theologi nominantur, ex quibus primum et secundum natos in Arcadia; alterum patre Æthere, ex quo etiam Proserpinam natam ferunt et Liberum, alterum patre Cælo, qui genuisse Minervam dicitur, quam principem et inventricem belli ferunt; tertium Cretensem Saturni filium; cuius in illa insula sepulcrum ostenditur. Dioscorœ etiam apud Graios multis modis nominantur: primi tres, qui appellantur Anactes Athenis, ex rege Iove antiquissimo et Proserpina nati Tritopatreus, Eubuleus, Dionysus; secundi Iove tertio nati et Leda, Castor et Pollux; tertii dicuntur a nonnullis Alco et Melampus et Tmolus, Atrei filii, qui Pelope natus fuit.
Iam Musæ primæ quattuor Iove altero, Thelxinœ, Aœde, Arche, Melete; secundæ Iove tertio et Mnemosyne procreatæ novem; tertiæ Piero natæ et Antiopa, quas Pieridas et Pierias solent poëtæ appellare, isdem nominibus et eodem numero, quo proxumæ superiores. Cumque tu solem, quia solus esset, appellatum esse dicas, Soles ipsi quam multi a theologis proferuntur. Unus eorum Iove natus nepos Ætheris; alter Hyperione; tertius Volcano Nili filio, cuius urbem Ægyptii volunt esse eam, quæ Heliopolis appellatur; quartus is, quem heroicis temporibus Acantho Rhodi peperisse dicitur, pater Ialysi, Camiri, Lindi, unde Rhodii; quintus, qui Colchis fertur Æetam et Circam procreavisse.
Volcani item complures: primus Cælo natus, ex quo et Minerva Apollinem eum, cuius in tutela Athenas antiqui historici esse voluerunt; secundus Nilo natus Opas, ut Ægyptii appellant, quem custodem esse Ægypti volunt; tertius ex tertio Iove et Iunone, qui Lemni fabricæ traditur præfuisse; quartus Mæmalio natus, qui tenuit insulas propter Siciliam, quæ Volcaniæ nominantur.
Mercurius unus Cælo patre, Die matre natus, cuius obscenius excitata natura traditur, quod aspectu Proserpinæ commotus sit; alter Valentis et Phoronidis filius is, qui sub terris habetur idem Trophonius; tertius Iove tertio natus et Maia, ex quo et Penelopa Pana natum ferunt; quartus Nilo patre, quem Ægyptii nefas habent nominare; quintus, quem colunt Pheneatæ, qui Argum dicitur interemisse ob eamque causam in Ægyptum profugisse atque Ægyptiis leges et litteras tradidisse: hunc Ægyptii Theyt appellant eodemque nomine anni primus mensis apud eos vocatur.
Æsculapiorum primus Apollinis, quem Arcades colunt, qui specillum invenisse primusque volnus dicitur obligavisse; secundus secundi Mercuri frater: is fulmine percussus dicitur humatus esse Cynosuris; tertius Arsippi et Arsinoæ, qui primus purgationem alvi dentisque evolsionem, ut ferunt, invenit, cuius in Arcadia non longe a Lusio flumine sepulcrum er lucus ostenditur. Apollinum antiquissimus is, quem paulo antea e Volcano natum esse dixi custodem Athenarum; alter Corybantis filius natus in Creta, cuius de illa insula cum Iove ipso certamen fuisse traditur; tertius Iove tertio natus et Latona, quem ex Hyperboreis Delphos ferunt advenisse; quartus in Arcadia, quem Arcades Nomion appellant, quod ab eo se leges ferunt accepisse.
Dianæ item plures: prima Iovis et Proserpinæ, quæ pinnatum Cupidinem genuisse dicitur; secunda notior, quam Iove tertio et Latona natam accepimus; tertiæ pater Upis traditur, Glauce mater: eam sæpe Græci Upim paterno nomine appellant. Dionysos multos habemus: primum Iove et Proserpina natum; secundum Nilo, qui Nysam dicitur interemisse; tertium Cabiro patre, eumque regem Asiæ præfuisse dicunt, cui Sabazia sunt instituta; quartum Iove et Luna, cui sacra Orphica putantur confici; quintum Nyso natum et Thyone, a quo trieterides constitutæ putantur.
Venus prima Cælo et Die nata, cuius Eli delubrum vidimus; altera spuma procreata, ex qua et Mercurio Cupidinem secundum natum accepimus; tertia Iove nata et Diona, quæ nupsit Volcano, sed ex ea et Marte natus Anteros dicitur; quarta Syria Cyproque concepta, quæ Astarte vocatur, quam Adonidi nupsisse proditum est. Minerva prima, quam Apollinis matrem supra diximus; secunda orta Nilo, quam Ægyptii Saietæ colunt; tertia ilIa, quam a love generatam supra diximus; quarta Iove nata et Coryphe Oceani filia, quam Arcades Korian nominant et quadrigarum inventricem ferunt; quinta Pallantis, quæ patrem dicitur interemisse virginitatem suam violare conantem, cui pinnarum talaria adfigunt.
Cupido primus Mercurio et Diana prima natus dicitur; secundus Mercurio et Venere secunda; tertius, qui idem est Anteros, Marte et Venere tertia. Atque hæc quidem et alia eius modi ex vetere Graeciæ fama collecta sunt. Quibus intellegis resistendum esse, ne perturbentur religiones; vestri autem non modo hæc non refellunt, verum etiam confirmant interpretando, quorsum quidque pertineat. Sed eo iam, unde huc digressi sumus, revertamur.
Num censes igitur suptiliore ratione opus esse ad hæc refellenda? Nam mentem fidem, spem, virtutem, honorem, victoriam, salutem, concordiam ceteraque huiusmodi rerum vim habere videmus, non deorum. Aut enim in nobismet insunt ipsis, ut mens, ut spes, ut fides, ut virtus, ut concordia, aut optandæ nobis sunt, ut honos, ut salus, ut victoria; quarum rerum utilitatem video, video etiam consecrata simulacra; quare autem in iis vis deorum insit, tum intellegam, cum ex te cognovero. Quo in genere vel maxime est fortuna numeranda, quam nemo ab inconstantia et temeritate seiunget, quæ digna certe non sunt deo.
Iam vero quid vos illa delectat explicatio fabularum et enodatio nominum? Exsectum a filio Cælum, vinctum itidem a filio Saturnum, hæc et alia generis eiusdem ita defenditis, ut ii, qui ista finxerunt, non modo non insani, sed etiam fuisse sapientes videantur. In enodandis autem nominibus, quod miserandum sit, laboratis: “Saturnus, quia se saturat annis; Mavors, quia magna vertit; Minerva, quia minuit aut quia minatur; Venus, quia venit ad omnia; Ceres a gerendo.” Quam periculosa consuetudo. In multis enim nominibus hærebitis: quid Veiovi facies, quid Volcano? Quamquam, quoniam Neptunum a nando appellatum putas, nullum erit nomen, quod non possis una littera explicare, unde ductum sit; in quo quidem magis tu mihi natare visus es quam ipse Neptunus.
Magnam molestiam suscepit et minime necessariam primus Zeno, post Cleanthes, deinde Chrysippus, commenticiarum fabularum reddere rationem, vocabulorum, cur quidque ita appellatum sit, causas explicare. Quod cum facitis, illud profecto confitemini, longe aliter se rem habere, atque hominum opinio sit; eos enim, qui di appellantur, rerum naturas esse non figuras deorum. Qui tantus error fuit, ut perniciosis etiam rebus non modo nomen deorum tribueretur, sed etiam sacra constituerentur. Febris enim fanum in Palatio et Orbonæ ad ædem Larum et aram Malæ Fortunæ Exquiliis consecratam videmus.
Omnis igitur talis a philosophia pellatur error, ut, cum de dis inmortalibus disputemus, dicamus digna dis inmortalibus. De quibus habeo ipse, quid sentiam, non habeo autem, quid tibi adsentiar. Neptunum esse dicis animum cum intellegentia per mare pertinentem, idem de Cerere; istam autem intellegentiam aut maris aut terræ non modo comprehendere animo, sed ne suspicione quidem possum attingere. Itaque aliunde mihi quærendum est, ut et esse deos, et quales sint dii, discere possim, quoniam, qualis tu eos esse vis, agnoscere non possum.
Videamus ea, quæ secuntur: primum deorumne prudentia mundus regatur; deinde, consulantne di rebus humanis. Hæc enim mihi ex tua partitione restant duo; de quibus si vobis videtur, accuratius disserendum puto .“ ”Mihi vero,“ inquit Velleius, ”valde videtur; nam et maiora expecto et is, quæ dicta sunt, vehementer adsentior.“ Tum Balbus, ”Interpellare te,“ inquit, ”Cotta nolo, sed sumemus tempus aliud; efficiam profecto, ut fateare. Sed * * “Nequaquam istuc istac ibit; magna inest certatio. Nam ut ego illi supplicarem tanta blandiloquentia, ni ob rem?”
Parumne ratiocinari videtur et sibi ipsa nefariam pestem machinari? Illud vero quam callida ratione: “Qui volt, quod volt, ita dat se res, ut operam dabit,”, qui est versus omnium seminator malorum. “Ille traversa mente mihi hodie tradidit repagula, quibus ego iram omnem recludam atque illi perniciem dabo; mihi mærores, illi luctum, exitium illi, exilium mihi.” Hanc videlicet rationem, quam vos divino beneficio homini solum tributam dicitis, bestiæ non habent; videsne igitur, quanto munere deorum simus adfecti? Atque eadem Medea patrem patriamque fugiens, “postquam pater adpropinquat iamque pæne, ut conprehendatur, parat, puerum interea optruncat membraque articulatim dividit perque agros passim dispergit corpus: id ea gratia, ut, dum nati dissipatos artus captaret parens, ipsa interea effugeret, illum ut mæror tardaret sequi, sibi salutem ut familiari pareret parricidio,”.
Huic ut scelus, sic ne ratio quidem defuit. Quid ille funestas epulas fratri conparans nonne versat huc et illuc cogitatione rationem: “Maior mihi moles, maius miscendumst malum, qui illius acerbum cor contundam et conprimam.” Nec tamen ille ipse est prætereundus, “qui non sat habuit coniugem inlexe in stuprum.” De quo recte et verissume loquitur Atreus: “Quod re in summa summum esse arbitror periclum, matres coinquinari regias, contaminari stirpem, admisceri genus.” At id ipsum quam callide, qui regnum adulterio quæreret: “Addo,”, inquit, “huc, quod mihi portento cælestum pater prodigium misit, regni stabilimen mei, agnum inter pecudes aurea clarum coma quondam Thyestem clepere ausum esse e regia, qua in re adiutricem coniugem cepit sibi.”
Videturne summa inprobitate usus non sine summa esse ratione? Nec vero scæna solum referta est his sceleribus, sed multo vita communis pæne maioribus. Sentit domus uniuscuiusque, sentit forum, sentit curia, campus, socii, provinciæ, ut, quemadmodum ratione recte fiat, sic ratione peccetur, alterumque et a paucis et raro, alterum et semper et a plurimis, ut satius fuerit nullam omnino nobis a dis immortalibus datam esse rationem quam tanta cum pernicie datam. Ut vinum ægrotis, quia prodest raro, nocet sæpissime, melius est non adhibere omnino quam spe dubiæ salutis in apertam perniciem incurrere, sic haud scio, an melius fuerit humano generi motum istum celerem cogitationis, acumen, sollertiam, quam rationem vocamus, quoniam pestifera sit multis, admodum paucis salutaris, non dari omnino quam tam munifice et tam large dari.
Quamobrem si mens voluntasque divina idcirco consuluit hominibus, quod iis est largita rationem, is solis consuluit, quos bona ratione quos videmus, si modo ulli sint, esse perpaucos. Non placet autem paucis a dus inmortalibus esse consultum; sequitur ergo, ut nemini consultum sit. Huic loco sic soletis occurrere: non idcirco non optume nobis a dis esse provisum, quod multi eorum beneficio perverse uterentur; etiam patrimoniis multos male uti nec ob eam causam eos beneficium a patribus nullum habere. Quisquam istuc negat, aut quæ est in collatione ista similitudo? Nec enim Herculi nocere Deianira voluit, cum ei tunicam sanguine Centauri tinctam dedit, nec prodesse Pheræo Iasoni is, qui gladio vomicam eius aperuit, quam sanare medici non potuerant. Multi enim et, cum obesse vellent, profuerunt et, cum prodesse, offuerunt; ita non fit ex eo, quod datur, ut voluntas eius, qui dederit, appareat, nec si is, qui accepit, bene utitur, idcirco is, qui dedit, amice dedit.
Quæ enim libido, quæ avaritia, quod facinus aut suscipitur nisi consilio capto aut sine animi motu et cogitatione, id est ratione, perficitur; nam omnis opinio ratio est, et quidem bona ratio, si vera, mala autem, si falsa est opinio. Sed a deo tantum rationem habemus, si modo habemus, bonam autem rationem aut non bonam a nobis. Non enim ut patrimonium relinquitur, sic ratio est homini beneficio deorum data; quid enim potius hominibus dii dedissent, si is nocere voluissent; iniustitiæ autem, intemperantiæ, timiditatis quæ semina essent, si is vitiis ratio non subesset? Medea modo et Atreus commemorabatur a nobis, heroicæ personæ, inita subductaque ratione nefaria scelera meditantes.
Quid? Levitates comicæ parumne semper in ratione versantur? Parumne suptiliter disputat ille in Eunucho: “Quid igitur faciam?” “Exclusit, revocat; redeam? Non, si me obsecret.” Ille vero in Synephebis Academicorum more contra communem opinionem non dubitat pugnare ratione, qui, “in amore summo summaque inopia suave,” esse dicit “parentem habere avarum, inlepidum, in liberos difficilem, qui te nec amet nec studeat tui,”, atque huic incredibili sententiæ ratiunculas suggerit: “Aut tu illum fructu fallas aut per litteras avertas aliquod nomen aut per servolum percutias pavidum; postremo a parco patre quod sumas, quanto dissipes libentius,”; idemque facilem et liberalem patrem incommodum esse amanti filio disputat: “Quem neque quo pacto fallam nec quid inde auferam nec quem dolum ad eum aut machinam commoliar, scio quicquam: ita omnis meos dolos, fallacias, præstrigias præstrinxit commoditas patris.” Quid ergo isti doli, quid machinæ, quid fallaciæ praestrigiæque? Num sine ratione esse potuerunt? O præclarum munus deorum! Ut Phormio possit dicere: “Cedo senem; iam instructa sunt mihi in corde consilia omnia.”
Sed exeamus e theatro, veniamus in forum! Sessum ite, precor! Quid ut iudicetur? Qui tabularium incenderit. Quod facinus occultius: at se Q. Sosius, splendidus eques Romanus, ex agro Piceno, fecisse confessus est. Qui transcripserit tabulas publicas; id quoque L. Alenus fecit, cum chirographum sex primorum imitatus est; quid hoc homine sollertius? Cognosce alias quæstiones, auri Tolossani, coniurationis Iugurthinæ; repete superiora: Tubuli de pecunia capta ob rem iudicandam; posteriora: de incestu rogatione Peducæa; tum hæc cotidiana: sicæ, venena, peculatus, testamentorum etiam lege nova quæstiones. Inde illa actio OPE CONSILIOQUE TUO FURTUM AIO FACTUM ESSE; inde tot iudicia de fide mala, tutelæ mandati, pro socio, fiduciæ, reliqua, quæ ex empto aut vendito aut conducto aut locato contra fidem fiunt, inde iudicium publicum rei privatæ lege Plætoria, inde everriculum malitiarum omnium, iudicium de dolo malo, quod C. Aquillius familiaris noster protulit; quem dolum idem Aquillius tum teneri putat, cum aliud sit simulatum, aliud actum.
Hanc igitur tantam a dis inmortalibus arbitramur malorum sementim esse factam? Si enim rationem hominibus di dederunt, malitiam dederunt; est enim malitia versuta et fallax ratio nocendi; idem etiam di fraudem dederunt, facinus ceteraque, quorum nihil nec suscipi sine ratione nec effici potest. Utinam igitur, ut illa anus optat, “ne in nemore Pelio securibus caesæ accidissent abiegnæ ad terram trabes,”, sic istam calliditatem hominibus di ne dedissent, qua perpauci bene utuntur, qui tamen ipsi sæpe a male utentibus obprimuntur, innumerabiles autem improbe utuntur, ut donum hoc divinum rationis et consilii ad fraudem hominibus, non ad bonitatem impertitum esse videatur.
Sed urgetis identidem hominum esse istam culpam, non deorum. Ut si medicus gravitatem morbi, gubernator vim tempestatis accuset; etsi hi quidem homunculi, sed tamen ridiculi: “Quis enim te adhibuisset,”, dixerit quispiam, “si ista non essent.” Contra deum licet disputare liberius: “In hominum vitiis ais esse culpam: eam dedisses hominibus rationem, quæ vitia culpamque excluderet.” Ubi igitur locus fuit errori deorum? Nam patrimonia spe bene tradendi relinquimus, qua possumus falli; deus falli qui potuit? An ut Sol, in currum quom Phæthontem filium sustulit, aut Neptunus, cum Theseus Hippolytum perdidit, cum ter optandi a Neptuno patre habuisset potestatem?
Poëtarum ista sunt; nos autem philosophi esse volumus, rerum auctores, non fabularum. Atque hi tamen ipsi di poëtici, si scissent perniciosa fore illa filiis, peccasse in beneficio putarentur. Et si verum est, quod Aristo Chius dicere solebat, nocere audientibus philosophos is, qui bene dicta male interpretarentur — posse enim asotus ex Aristippi, acerbos e Zenonis schola exire — prorsus, si, qui audierunt, vitiosi essent discessuri, quod perverse philosophorum disputationem interpretarentur, tacere præstaret philosophis quam is, qui se audissent, nocere.
Sic, si homines rationem bono consilio a dis immortalibus datam in fraudem malitiamque convertunt, non dari illam quam dari humano generi melius fuit. Ut si medicus sciat eum ægrotum, qui iussus sit vinum sumere, meracius sumpturum statimque periturum, magna sit in culpa, sic vestra ista Providentia reprendenda, quæ rationem dederit is, quos scierit ea perverse et inprobe ussuros. Nisi forte dicitis eam nescisse. Utinam quidem; sed non audebitis, non enim ignoro, quanti eius nomen putetis.
Sed hic quidem locus concludi iam potest. Nam si stultitia consensu omnium philosophorum maius est malum, quam si omnia mala et fortunæ et corporis ex altera parte ponantur, sapientiam autem nemo adsequitur, in summis malis omnes sumus, quibus vos optume consultum a dis inmortalibus dicitis. Nam ut nihil interest, utrum nemo valeat an nemo possit valere, sic non intellego, quid intersit, utrum nemo sit sapiens an nemo esse possit. Ac nos quidem nimis multa de re apertissuma; Telamo autem uno versu totum locum conficit, cur di homines neglegant: “Nam si curent, bene bonis sit, male malis; quod nunc abest.” Debebant illi quidem omnis bonos efficere, siquidem hominum generi consulebant; sin id minus, bonis quidem certe consulere debebant. Cur igitur duo Scipiones fortissimos et optimos viros in Hispania Pœnus oppressit, cur Maximus extulit filium consularem, cur Marcellum Annibal interemit, cur Paulum Cannæ sustulerunt, cur Pœnorum crudelitati Reguli corpus est præbitum, cur Africanum domestici parietes non texerunt? Sed hæc vetera et alia permulta; propiora videamus! Cur avunculus meus vir innocentissumus idemque doctissumus P. Rutilius in exilio est, cur sodalis meus interfectus domi suæ Drusus, cur temperantiæ prudentiæque specimen ante simulacrum Vestæ pontifex maximus est Q. Scævola trucidatus, cur ante etiam tot civitatis principes a Cinna interempti, cur omnium perfidiosissimus C. Marius Q. Catulum præstantissuma dignitate virum mori potuit iubere?
Dies deficiat, si velim enumerare, quibus bonis male evenerit, nec minus, si commemorem, quibus improbis optime. Cur enim Marius tam feliciter septimum consul domi suæ senex est mortuus, cur omnium crudelissumus tam diu Cinna “At dedit pœnas.” Prohiberi melius fuit impedirique, ne tot summos viros interficeret, quam ipsum aliquando pœnas dare. Summo cruciatu supplicioque Q. Varius homo importunissumus periit; si, quia Drusum ferro, Metellum veneno sustulerat, illos conservari melius fuit quam pœnas sceleris Varium pendere. Duodequadraginta Dionysius tyrannus annos fuit opulentissumæ et beatissumæ civitatis; quam multos ante hunc in ipso Graeciæ flore Pisistratus. “At Phalaris, at Apollodorus pœnas sustulit.” Multis quidem ante cruciatis et necatis. Et prædones multi sæpe pœnas dant, nec tamen possumus dicere non pluris captivos acerbe quam prædones necatos. Anaxarchum Democriteum a Cyprio tyranno excarnificatum accepimus, Zenonem Eleatem in tormentis necatum; quid dicam de Socrate, cuius morti inlacrimare soleo Platonem legens? Videsne igitur deorum iudicio, si vident res humanas, discrimen esse sublatum?
Diogenes quidem Cynicus dicere solebat Harpalum, qui temporibus illis prædo felix habebatur, contra deos testimonium dicere, quod in illa fortuna tam diu viveret. Dionysius, de quo ante dixi, cum fanum Proserpinæ Locris expilavisset, Syracusas; isque cum secundissumo vento cursum teneret, ridens, “Videtisne,”, inquit, “amici, quam bona a dis inmortalibus sacrilegis detur?” Atque homo acutus cum bene planeque percepisset, in eadem sententia perseverabat. Qui quom ad Peloponnesum classem appulisset et in fanum venisset Iovis Olympii, aureum ei detraxit amiculum grandi pondere, quo Iovem ornarat e manubus Carthaginiensium tyrannus Gelo, atque in eo etiam cavillatus est æstate grave esse aureum amiculum, hieme frigidum, eique laneum pallium iniecit, cum id esse ad omne anni tempus diceret. Idemque Æsculapi Epidauri barbam auream demi iussit; neque enim convenire barbatum esse filium, cum in omnibus fanis pater imberbis esset.
Iam mensas argenteas de omnibus delubris iussit auferri, in quibus, quod more veteris Graeciæ inscriptum esset BONORUM DEORUM, uti se eorum bonitate velle dicebat. Idem Victoriolas aureas et pateras coronasque, quæ simulacrorum porrectis manibus sustinebantur, sine dubitatione tollebat eaque se accipere, non auferre dicebat; esse enim stultitiam, a quibus bona precaremur, ab is porrigentibus et dantibus nolle sumere. Eundemque ferunt hæc, quæ dixi, sublata de fanis in forum protulisse et per præconem vendidisse exactaque pecunia edixisse, ut, quod quisque a sacris haberet, id ante diem certam in suum quicque fanum referret: ita ad impietatem in deos in homines adiunxit iniuriam. Hunc igitur nec Olympius Iuppiter fulmine percussit nec Æsculapius misero diuturnoque morbo tabescentem interemit, atque in suo lectulo mortuus tyranni dis non invitis in rogum inlatus est eamque potestatem, quam ipse per scelus erat nanctus, quasi iustam et legitimam hereditatis loco filio tradidit.
Invita in hoc loco versatur oratio; videtur enim auctoritatem adferre peccandi; recte videretur, nisi et virtutis et vitiorum sine ulla divina ratione grave ipsius conscientiæ pondus esset; qua sublata iacent omnia. Ut enim nec domus nec res publica ratione quadam et disciplina dissignata videatur, si in ea nec recte factis præmia extent ulla nec supplicia peccatis, sic mundi divina in homines moderatio profecto nulla est, si in ea discrimen nullum est bonorum et malorum.
“At enim minora di neglegunt neque agellos singulorum nec viticulas persecuntur, nec, si uredo aut grando cuipiam nocuit, id Iovi animadvertendum fuit; ne in regnis quidem reges omnia minima curant,”: sic enim dicitis. Quasi ego paulo ante de fundo Formiano P. Rutili sim questus, non de amissa salute. Atque hoc quidem omnes mortales sic habent, externas commoditates, vineta, segetes, oliveta, ubertatem frugum et fructuum, omnem denique commoditatem prosperitatemque vitæ a dis se habere; virtutem autem nemo umquam acceptam deo rettulit.
Nimirum recte; propter virtutem enim iure laudamur et in virtute recte gloriamur; quod non contingeret, si id donum a deo, non a nobis haberemus. At vero aut honoribus aucti aut re familiari, aut si aliud quippiam nacti sumus fortuiti boni aut depulimus mali, tum dis gratias agimus, tum nihil nostræ laudi adsumptum arbitramur. Num quis, quod bonus vir esset, gratias dis egit umquam? At quod dives, quod honoratus, quod incolumis; Iovemque Optimum et maximum ob eas res appellant, non quod nos iustos, temperantes, sapientes efficiat, sed quod salvos, incolumis, opulentos, copiosos; neque Herculi quisquam decumam vovit umquam, si sapiens factus esset — quamquam Pythagoras, cum in geometria quiddam novi invenisset, Musis bovem inmolavisse dicitur; sed id quidem non credo, quoniam ille ne Apollini quidem Delio hostiam inmolare voluit, ne aram sanguine aspergeret. Ad rem autem ut redeam, iudicium hoc omnium mortalium est, fortunam a deo petendam, a se ipso sumendam esse sapientiam. Quamvis licet Menti delubra et Virtuti et Fidei et Spei consecremus, tamen hæc in nobis ipsis sita videmus; salutis, opis, victoriæ facultas a dis expetenda est. Inproborum igitur prosperitates secundæque res redarguunt, ut Diogenes dicebat, vim omnem deorum ac potestatem.
“At nonnumquam bonos exitus habent boni.” Eos quidem arripimus adtribuimusque sine ulla ratione dis inmortalibus. At Diagoras cum Samothracam venisset, Atheus ille qui dicitur, atque ei quidam amicus: “Tu, qui deos putas humana neglegere, nonne animadvertis ex tot tabulis pictis, quam multi votis vim tempestatis effugerint in portumque salvi pervenerint?”, “Ita fit,”, inquit, “illi enim nusquam picti sunt, qui naufragia fecerunt in marique perierunt.” Idemque, cum ei vectores adversa tempestate timidi et perterriti dicerent non iniuria sibi illud accidere, qui illum in eandem recepissent, ostendit eis in eodem cursu multas alias laborantis quæsivitque, num etiam in is Diagoram vehi crederent. Sic enim res se habet, ut ad prosperam adversamve fortunam, qualis sis aut quemadmodum vixeris, nihil intersit.
“Non animadvertunt,”, inquit, “omnia di, ne reges quidem.” Quid est simile? Reges enim, si scientes prætermittunt, magna culpa est; at deo ne excusatio quidem est inscientiæ. Quem vos præclare defenditis, cum dicitis eam vim deorum esse, ut, etiamsi quis morte pœnas sceleris effugerit, expetantur eæ pœnæ a liberis, a nepotibus, a posteris. O miram æquitatem deorum! Ferretne civitas ulla latorem istius modi legis, ut condemnaretur filius aut nepos, si pater aut avus deliquisset? “Quinam Tantalidarum internecioni modus paretur aut quænam umquam ob mortem Myrtili pœnis luendis dabitur satias supplici?”
Utrum poëtæ Stoicos depravarint an Stoici poëtis dederint auctoritatem, non facile dixerim; portenta enim ab utrisque et flagitia dicuntur. Neque enim, quem Hipponactis iambus læserat aut qui erat Archilochi versu volneratus, a deo inmissum dolorem, non conceptum a se ipso continebat, nec cum Ægisthi libidinem aut cum Paridis videmus, a deo causam requirimus, cum culpæ pæne vocem audiamus, nec ego multorum ægrorum salutem non ab Hippocrate potius quam ab Æsculapio datam iudico, nec Lacedæmoniorum disciplinam dicam umquam ab Apolline potius Spartæ quam a Lycurgo datam. Critolaus, inquam, evertit Corinthum, Carthaginem Asdrubal; hi duo illos oculos oræ maritumæ effoderunt, non iratus aliqui, quem omnino irasci posse negatis, deus.
At subvenire certe potuit et conservare urbis tantas atque talis; vos enim ipsi dicere soletis nihil esse, quod deus efficere non possit, et quidem sine labore ullo; ut enim hominum membra nulla contentione mente ipsa ac voluntate moveantur, sic numine deorum omnia fingi, moveri mutarique posse. Neque id dicitis superstitiose atque aniliter, sed physica constantique ratione; materiam enim rerum, ex qua et in qua omnia sint, totam esse flexibilem et commutabilem, ut nihil sit, quod non ex ea quamvis subito fingi convertique possit, eius autem universæ fictricem et moderatricem divinam esse providentiam; hanc igitur, quocumque se moveat, efficere posse, quicquid velit. Itaque aut nescit, quid possit, aut neglegit res humanas aut, quid sit optimum, non potest iudicare.
“Non curat singulos homines.” Non mirum: ne civitates quidem; non eas: ne nationes quidem et gentis. Quod si has etiam contemnet, quid mirum est omne ab ea genus humanum esse contemptum? Sed quomodo idem dicitis non omnia deos persequi, idem voltis a dis inmortalibus hominibus dispertiri ac dividi somnia — idcirco hæc tecum, quia vestra est de somniorum veritate sententia — atque idem etiam vota suscipi dicitis oportere? Nempe singuli vovent, audit igitur mens divina etiam de singulis; videtis ergo non esse eam tam occupatam, quam putabatis. Fac esse distentam, cælum versantem, terram tuentem, maria moderantem: cur tam multos deos nihil agere et cessare patitur, cur non rebus humanis aliquos otiosos deos præficit, qui a te, Balbe, innumerabiles explicati sunt? Hæc fere dicere habui de natura deorum, non ut eam tollerem, sed ut intellegeretis, quam esset obscura et quam difficiles explicatus haberet.“
Quæ cum dixisset, Cotta finem. Lucilius autem “Vehementius,” inquit, “Cotta tu quidem invectus es in eam Stoicorum rationem, quæ de providentia deorum ab illis sanctissume et prudentissume constituta est. Sed quoniam advesperascit, dabis nobis diem aliquem, ut contra ista dicamus. Est enim mihi tecum pro aris et focis certamen et pro deorum templis atque delubris proque urbis muris, quos vos pontifices sanctos esse dicitis diligentiusque urbem religione quam ipsis mœnibus cingitis; quæ deseri a me, dum quidem spirare potero, nefas iudico.”
Tum Cotta: “Ego vero et opto redargui me, Balbe, et ea, quæ disputavi, disserere malui quam iudicare, et facile me a te vinci posse certo scio.” “Quippe,” inquit Velleius, “qui etiam somnia putet ad nos mitti ab Iove, quæ ipsa tamen tam levia non sunt, quam est Stoicorum de natura deorum oratio.” Hæc cum essent dicta, ita discessimus, ut Velleio Cottæ disputatio verior, mihi Balbi ad veritatis similitudinem videretur esse propensior.